Ga direct naar


Ogenblik

Ogenblik

6443_KOP(Koe).jpgmaandag 10 maart 2008 12:13

Het is maandagmorgen. De deuren van onze stal staan open, zodat de zonnestralen met hun schijnsel de stal verlichten. Als zijden draden hangen de spinnenwebben, die door de spinnen zo prachtig zijn gesponnen, in de nok. “Zie je die hazen door het land draven?” vraagt Janna mij. Janna woont hier ook. Ze is een leeftijdsgenoot. Wij wonen hier met ongeveer 40 koeien in de stal, jong en oud, groot en klein. Wij lopen allemaal los, zo maar door elkaar heen. Maar dat zal straks wel weer veranderen, want in maart worden er kalfjes geboren. En dan krijgen we een kraamafdeling.
“Au”! Nu krijg ik een por in m’n rug van Henske. Ik lag net zo lekker in het stro wat na te denken. “Oh”! Jullie weten nog niet wie we zijn. Nou, ik zal me even voorstellen. Ik ben Matsje en één van de oudste koeien in de potstal in IJlst. We zijn hier met een hele familie Fries Roodbonte koeien. Wij zijn een minderheidsgroepering in het grote koeienland. Het is eigenlijk net als bij mensen; daar komen ook steeds minder roodharigen voor.

Wij leven hier prima in deze stal. Deze stal is een soort verwenoord. Hier kun je best oud worden en dat willen we ook. Lekker in het stro liggen, even een paar treden omhoog om wat te vreten. Lekker hooi uit de Ruterpolder, die hier achter de boerderij ligt en waar we zomers op vakantie zijn.

Ik hoor de laatste tijd nogal eens praten over koecomfort. Nou, dat zit hier wel goed. Marianne Thieme zou hier stil van worden. Ik begrijp trouwens niet dat die partij door mensen wordt ingenomen. Dat zouden wij toch moeten doen. Hoe kan een buitenstaander nou aanvoelen hoe wij ons voelen. Onze verzorging is prima, daar ligt het niet aan. Maar toch voelen wij ons een beetje tekort gedaan tussen al die grote koeienfamilies in Nederland. Wij als minderheidsgroepering, met rood haar, zouden best een beetje meer aandacht mogen krijgen van de boeren. En vooral van de boeren met Fries bloed in de aderen. Want waarom is de boerenstand in Friesland zo groot geworden? Juist! Door ons. Rond 1900 zorgden onze voorouders dat de melkindustrie in Friesland op gang kwam. Op een gegeven moment waren wij niet meer nodig. Zwárt was in. Wij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten. We zijn er nog! Wij Friese cultuurkoeien willen onze kinderen graag zien integreren in de grote koeienwereld.

Ik wil hier niet meer weg. Ik heb het hier prima naar de zin. Ik hoef straks echt niet naar het bejaardentehuis in Zandhuizen. Maar onze kinderen moeten de provincie in!

Ik geef de pen door aan Janna, groeten van Matsje.

« Terug





Snelkoppelingen