Ga direct naar


Ogenblik 31

Ogenblik 31

janna32dinsdag 05 oktober 2010 21:49

Een tijdje geleden had ik het over vier mannen die door de polder wandelden. Eén kwam een paar weken geleden terug. Nee, niet met een lintje, maar met een brief. Een brief van een penvriendin uit Zwitserland. Zij is een Brown Swiss koe: een Zwitsers ras, met veel power. Ze wonen in kleine groepjes in de bergen. Ze hebben een mooie grijsbruine kleur en zijn iets kleiner dan wij. Ze schreef me dat ze de gehele zomer buiten lopen met hun kinderen. Het is best moeilijk lopen in de bergen, maar ze zijn er aan gewend. Ze drinken sneeuwwater dat van de bergen naar beneden loopt. Wel koud hoor. Kleine schuurtjes in de bergen zorgen voor onderkomen bij slecht en erg warm weer. Ze hebben heerlijk gras en kruiden in de Alpenweiden en met hun ‘’klingels’’ laten ze van zich horen. Soms is het net een xylofoon. Nou dat vond ik wel een beetje eigenwijs van Roswieta. Zo heet mijn vriendin uit het bergenland.

De man is weer teruggewandeld naar de stad. Hij zal wel bij TNT post werken. Ik heb de brief voorgelezen aan mijn weilandgenoten bij de waterbak. Ze stonden allemaal met herkauwende monden te luisteren. Ook waren ze wel een beetje jaloers op mijn brief. Maar ik zei dat ze niet jaloers moesten zijn, want jaloezie is een slechte raadgever in een koeienleven.

En ons koeienleven holt maar door. Dan is er weer dit en dan weer dat. Worden we een paar dagen geleden des morgens wakker wapperen onze mooie vlaggen bij de boerderij. We hebben 4 vlaggen met mooie teksten erop over Fries Roodbonte koeien. Wat zou er aan de hand zijn? Ik loop rustig naar de slootwaterkant om er achter te komen wat de bedoeling is van de wapperende vlaggen. Nu komen er ook auto ’s het erf oprijden. Mensen lopen af en aan. Er worden tafels banken en stoelen buiten gezet. Het is vast iets feestelijks, want de mensen zijn druk gebarend van goede zin. De dag vordert. Een meneer in een vreemd pak zingt leuke liedjes. Onze kinderen genieten, ze maken dansjes op de muzieknoten die door de polder klinken.

Plotseling komen er nog veel meer mensen. Ze hebben rugzakken en zonnebrillen op. Ze dragen sportschoenen en korte broeken. Op de banken buiten nuttigen ze allemaal lekkere hapjes, die ze meenemen uit onze stal. Ook de andere koeien staan nu langs de waterkant te kijken. Matsje en Isolde staan naast mij en zeggen dat het een culinaire prestatietocht is, die georganiseerd is vanuit Heeg. We genieten ervan.

Opeens wordt het gezellige geroezemoes verstoord door zwarte wezens met grote capes die een dreigend lawaai het heelal insturen. Het heeft iets duivels. Wij vinden het niet leuk meer. Onze kinderen die in het leven nog niet zoveel hebben meegemaakt worden bang. Wij met meer levenservaring volgen onze kalveren om ze te beschermen tegen dit geweld. Op grote afstand volgen we nu de ontwikkelingen. We zien een van onze boeren de duivelse machten toespreken en ze vertrekken letterlijk en figuurlijk met stille trom.

De wandelaars en sportmensen vervolgen hun weg door de Ruterpolder om zo via IJlst weer in Heeg terug te keren. ‘s Avonds was de rust weergekeerd.

Half september is er nog een kalfje geboren. Taltje is bevallen van een dochter en ze heet Taltje 2. Het zal wel de laatste zijn in 2010. Gezien het tijdstip zou je kunnen zeggen het een nakomer is. Een nakomer in de nazomer. Zo zie je maar weer, ik kan ook nog een beetje rijmen.

Het is eigenlijk voor ons niet zo’n mooie nazomer. Het regende erg veel, de grond is erg nat en het gras bevat erg veel vocht en dat is niet erg voedzaam. Onze kinderen kregen wat last van al dat vocht. Daarom gingen ze naar de stal voor een prikje tegen de wormen. Twee moeders zijn mee geweest voor begeleiding. Isolde mocht ook weer mee. Die wordt wel eens vaker wat voorgetrokken. Ik had ook wel graag mee willen wandelen heen en terug naar de stal. Maar ja, je kunt niet alles. Nou maar afwachten wat er de komende weken weer gaat gebeuren. 

Dikke tút,

JANNA

 

« Terug





Snelkoppelingen