Ga direct naar


Ogenblik 18

Ogenblik 18

janna32maandag 24 augustus 2009 10:27

De open dag op de boerderij begin juni was voor mij erg vermoeiend. Daarbij nog het drukke voorjaar met het opvoeden van mijn twee kinderen.  Mijn lichaam gaf aan: Janna, je bent aan vakantie toe. Even een paar weken niets doen! De kinderen kunnen zich al behoorlijk redden. Ze spelen wat af met de vrienden en vriendinnen waar ze mee opgroeien. Het jonge roodbonte spul dartelt door de grazige weiden dat het een lieve lust is.

In deze weken van rust heb ik weer energie opgedaan en nieuwe ideeën bedacht. Ik kan er weer een jaartje tegen aan!. In zo'n vakantieperiode kun je heerlijk wegdromen, lekker liggend in het gras, badend in de zon, die deze zomer goed z'n best doet. Ik ben wel een beetje een droomkoe hoor. En ach, soms komen dromen uit! Drie jaar geleden had ik een droom over de polder. Ik droomde dat de Ruterpolder een eldorado was voor insecten, kikkers, vogels, hazen en reeën. Diverse planten lieten hun mooie kleuren hier schitteren in zon- en maanlicht. Alles liep door elkaar heen en voor natuurliefhebbers was er een mooi wandelpad om dit alles te aanschouwen.

En wat schetste een aantal weken mijn verbazing? Een grote graafmachine arriveerde in de polder. Met een machtige arm haalde die het slijk der aarde boven. Donkere kleikluiten maakte ruimte voor water. Tussen het water ontstond een pad als door de Rode Zee.  Schelpen op het pad zullen het wandelen straks vergemakkelijken. Zo zie je maar weer dat dromen soms geen bedrog zijn.

Nou nog even iets heel anders. Durkje gaat met haar dochter verhuizen naar  Trijnwouden. Hoe ze dat in haar hoofd haalt begrijp ik niet. Ten eerste vind ik dat Durkje en dan vooral de naam Durkje bij IJlst hoort. Ten tweede moet je wel weten wat je doet als je in de Wouden gaat wonen. Als je op de klei bent opgegroeid, valt het niet mee om je in de Wouden thuis te voelen. Maar ja, misschien valt het wel mee met de heimwee. Er woont per slot van rekening ook familie van ons in Garijp, in het 'Griene nest'. En dat gaat ook goed.

Langzaam valt de avond. Dauw hangt boven de sloten. De zon zakt weg achter de huizen en de landerijen. Hopelijk zal ze morgen opnieuw schijnen tot vreugde van alles wat groeit en bloeit.

Dikke tut,

Janna

 

« Terug





Snelkoppelingen